راهنمایی کوتاه: برای ساختن مؤنث، اول باید بدانی فعل ماضی است یا مضارع و فاعلش چه کسی است.
گام‌به‌گام:
- ۱) نوع فعل را مشخص کن: «سافَرَ» فعل ماضی (گذشته) است و «تُسافِرُ» فعل مضارع (حال/آینده).
- ۲) در ماضی، برای مؤنث مفرد غایب فقط یک «تْ» ساکن به آخر فعل اضافه می‌شود: سافَرَ ← سافَرَتْ.
- ۳) در مضارع، «تُسافِرُ» دو کاربرد دارد: «هي تُسافِرُ» (او سفر می‌کند) و «أنتَ تُسافِرُ» (تو سفر می‌کنی).
- ۴) اگر منظور مؤنثِ «أنتَ» باشد (یعنی أنتِ)، آخر فعل «ينَ» می‌گیرد: تُسافِرُ ← تُسافِرِينَ.
- ۵) پس مؤنث «سافَرَ» می‌شود «سافَرَتْ» و مؤنث «تُسافِرُ» (أنتَ) می‌شود «تُسافِرِينَ».
پاسخ نهایی:
- مؤنث «سافَرَ»: سافَرَتْ — مثال: هي سافَرَتْ إلی مَشهَد.
- مؤنث «تُسافِرُ» (أنتَ): تُسافِرِينَ — مثال: أنتِ تُسافِرِينَ إلی مَشهَد.
- نکته: خودِ «تُسافِرُ» برای «هي» هم درست است: هي تُسافِرُ إلی مَشهَد.
مثال مشابه:
- کَتَبَ ← کَتَبَتْ (هي کَتَبَتْ).
- يَکتُبُ (أنتَ) ← تَکتُبِينَ (أنتِ).
- ذَهَبَ ← ذَهَبَتْ (هي ذَهَبَتْ).
اگر می‌خواهی بیشتر یاد بگیری: جدول صیغه‌های ماضی و مضارع را یک بار با ضمیر «هي» و یک بار با ضمیر «أنتِ» بخوان و هر صیغه را در یک جمله کوتاه بنویس؛ این‌طور «تْ» و «ينَ» هیچ‌وقت با هم اشتباه نمی‌شوند.
