به می امارت دل کن که این جهان خراب/بر آن سر است که از خاک ما بسازد خشت

هرگز مرا ز داشتن خلق رشک نیست/ زان غبطه می خورم که چرا من نداشتم

نماز در خم آن ابروان محرابی/کسی کند که به خون جگر طهارت کرد

ای حجت زمین خراسان بگوی/بر راستی سخن که تویی ضامنش

گوهر نیک را ز عقد مریز / وان ‌که بدگوهرست ازو بگریز

بدگهر با کسی وفا نکند / اصل بد در خطا خطا نکند

به کوشش نروید گل از شاخ بید / نه زنگی به گرما بگردد سپید

هرکه ز آموختن ندارد ننگ / در برآرد ز آب و لعل از سنگ

چو مردم سخن گفت باید به هوش / وگرنه شدن چون بهایم (چارپایان) خموش

خاک را زنده کند تربیت باد بهار / سنگ باشد که دلش زنده نگردد به نسیم

میان عاشق و معشوق رازی است / چه داند آن که اشتر می‌چراند؟

تو را که درد نباشد ز درد ما چه تفاوت / تو حال تشنه چه دانی که بر کناره‌ی جویی

معتقدان و دوستان از چپ و راست منتظر                                                          کبر رها نمی‌کند کز پس و پیش بنگری

هر چه کنی تو بر حقی حاکم و دست مطلقی                                                 پیش که داوری برند از تو که خصم و داوری

جان بدهند و در زمان زنده شوند عاشقان                                                         گر بکشی و بعد از آن بر سر کشته بگذری

بنده اگر به سر رود، در طلبت کجا رسد                                                             گر نرسد عنایتی، در حق بنده آن سری