راهنمایی کوتاه: این سوال درباره ویژگیهای زبان و ادبیات فارسی در قرنهای پنجم و ششم هجری است.
گامبهگام:
- قرنهای پنجم و ششم هجری (حدود ۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ میلادی) دورهای طلایی برای ادبیات فارسی است.
- در این دوره، زبان فارسی از نظر دستوری بسیار منظم و دارای قواعد مشخص بود.
- شعرای بزرگی مانند فردوسی (قرن ۴ و ۵)، ناصرخسرو، سنایی، خیام و انوری در این دوره میزیستند.
- نثر این دوره اغلب ساده و روان بود (برخلاف نثر مصنوعی دورههای بعد).
- واژههای عربی به تدریج وارد فارسی شدند، اما هنوز زبان فارسی از اصالت برخوردار بود.
- مهمترین ویژگیهای نادرست درباره این دوره: زبان بسیار پیچیده نبود، دستور زبان سادهتر از امروز بود، و هنوز به اوج پیچیدگیهای ادبی نرسیده بود.
پاسخ نهایی: گزینه نادرست احتمالاً یکی از این موارد است: «زبان این دوره بسیار پیچیده و مصنوعی بود» یا «نثر این دوره سنگین و دشوار بود». چون در واقع نثر ساده و روان بود و پیچیدگیهای زبانی بعدها در دورههای صفوی و قاجار بیشتر شد.
مثال مشابه: اگر بگوییم «در قرن ۵ و ۶، شعر فارسی فقط درباری بود» این نادرست است، چون شعر عرفانی و اخلاقی هم رونق داشت.
اگر میخواهی بیشتر یاد بگیری: کتابهای تاریخ ادبیات ایران را بخوان یا درباره شاعران این دو قرن تحقیق کن.
