راهنمایی کوتاه: معرفه و نکره دو نوع اسم در زبان عربی هستند که به مشخص بودن یا نبودن چیزی اشاره میکنند.
گامبهگام:
- نکره اسمی است که بر شخص، حیوان یا شیء نامشخص دلالت میکند. معمولاً با «نون» تنوین (ــً، ــٌ، ــٍ) همراه است، مانند: «کِتابٌ» (یک کتاب).
- معرفه اسمی است که بر شخص، حیوان یا شیء مشخص دلالت میکند و شناختهشده است. معمولاً بدون تنوین است و ممکن است با «الـ» (الف و لام تعریف) شروع شود، مانند: «الکِتابُ» (همان کتاب).
- اسمهای خاص (مانند اسم افراد: أحمد، فاطمة) همیشه معرفه هستند.
- ضمایر (مانند هو، هی، أنا) و اسمهای اشاره (هذا، هذه) نیز معرفه محسوب میشوند.
- برای تشخیص، ببینید آیا اسم به یک چیز خاص و مشخص اشاره دارد (معرفه) یا به یک چیز کلی و نامشخص (نکره).
پاسخ نهایی: نکره با تنوین و برای اسمهای نامشخص به کار میرود. معرفه معمولاً با «الـ» یا بدون تنوین و برای اسمهای مشخص استفاده میشود.
مثال مشابه:
• نکره: رَجُلٌ (یک مرد - نامشخص)
• معرفه: الرَّجُلُ (همان مرد - مشخص)
• نکره: بَیْتٌ (یک خانه)
• معرفه: البَیْتُ (خانهی مشخص)
اگر میخواهی بیشتر یاد بگیری: سعی کن جملات سادهای بنویسی و اسمهای معرفه و نکره را در آنها مشخص کنی. همچنین، میتوانی متنهای کوتاه عربی را بخوانی و این دو نوع اسم را در آنها پیدا کنی.
