راهنمایی کوتاه: در نثر فنی، نویسندگان با استفاده از آرایههای ادبی مانند سجع و جناس، متن را آراسته میکردند.
گامبهگام:
- نثر فنی (یا نثر مصنوع) در اواخر قرن پنجم و ششم هجری رواج یافت.
- نویسندگان این دوره به جای سادگی، به زیباسازی متن با صنایع ادبی توجه داشتند.
- از جمله آرایههای پرکاربرد: سجع (نظم آهنگین)، جناس (همآوایی)، تلمیح (اشاره به داستانهای تاریخی یا مذهبی).
- برخلاف نثر مرسل (ساده)، نثر فنی واژگان عربی و ترکیبات پیچیده دارد.
- گزینههای الف (سادگی) و ج (واژگان عامیانه) و د (حذف فعل اسنادی) با ویژگیهای این سبک همخوانی ندارند.
پاسخ نهایی: گزینهٔ ب: استفاده مفرط از آرایههای ادبی (سجع، جناس، تلمیح) درست است.
مثال مشابه: در کتاب کلیله و دمنه اثر نصرالله منشی، جملهها با سجع و جناس فراوان نوشته شدهاند: «گفت: ای خدای دانا و توانا، تو راست ملک و ملکوت، و تو راست ملک و جبروت...».
اگر میخواهی بیشتر یاد بگیری: میتوانی نثر مرسل (مانند تاریخ بیهقی) را با نثر فنی مقایسه کنی تا تفاوت را بهتر ببینی.
