راهنمایی کوتاه: سبک عراقی در قرن دهم هجری به پایان راه خود نزدیک میشد و کمکمکان جای خود را به سبک هندی میداد.
گامبهگام:
۱) سبک عراقی از قرن ششم هجری آغاز شد و تا قرن نهم رواج داشت. در قرن دهم هنوز شاعرانی بودند که به این سبک شعر میگفتند.
۲) ویژگیهای اصلی سبک عراقی سادگی، روانی، استفاده از واژگان محدود و توجه به مضامین عاطفی و عرفانی بود.
۳) در قرن دهم هجری، شعر فارسی رو به تکلف و تصنع رفت و سبک هندی با خیالپردازیهای پیچیده پدیدار شد.
۴) شاعران معروف این دوره مانند «وحشی بافقی» و «محتشم کاشانی» هنوز در قالب سبک عراقی شعر میسرودند، اما کمکمکان عناصر سبک هندی در آثارشان نمایان شد.
۵) از نظر تاریخی، قرن دهم هجری مصادف با آغاز حکومت صفویان است و تغییرات سیاسی و اجتماعی بر ادبیات تأثیر گذاشت.
۶) بنابراین، سبک عراقی در قرن دهم در حال افول بود و سبک هندی جایگزین آن شد.
پاسخ نهایی: سبک عراقی در قرن دهم هجری رو به ضعف نهاد و شاعران این دوره میان سبک عراقی و سبک هندی در نوسان بودند. هرچند هنوز آثار ارزشمندی به این سبک سروده میشد، اما دوران اوج آن گذشته بود.
مثال مشابه: شعر زیر از وحشی بافقی نمونۀ سبک عراقی در این قرن است:
«دل از من برد و روی از من نهان کرد / خداحافظ، خدا با من، چه جان کرد»
اگر میخواهی بیشتر یاد بگیری: میتوانی زندگینامه شاعرانی مانند وحشی بافقی و محتشم کاشانی را بخوانی و تفاوت اشعار آنها را با شاعران سبک هندی مانند صائب تبریزی مقایسه کنی.
