روش غیرفعال کردن پادگن با چسباندن میکروب‌ها

راهنمایی کوتاه: در این روش، پادتن‌ها میکروب‌ها را به هم می‌چسبانند تا بی‌حرکت شوند.

گام‌به‌گام:

• ۱) ابتدا مفهوم را مرور کنیم: در روش «چسباندن میکروب‌ها» (Agglutination)، پادتن‌ها (آنتی‌بادی‌ها) به پادگن‌های روی سطح میکروب‌ها (مثل باکتری یا ویروس) متصل می‌شوند.
• ۲) هر پادتن معمولاً دو جایگاه اتصال دارد و می‌تواند همزمان به دو پادگن روی دو میکروب مختلف وصل شود.
• ۳) این اتصال باعث می‌شود میکروب‌ها به هم بچسبند و توده‌های بزرگ‌تری تشکیل دهند که توسط سیستم ایمنی راحت‌تر حذف شوند.
• ۴) حالا گزینه‌ها را بررسی می‌کنیم:
  – گزینه ۱: «تعداد پادگن‌ها کمتر از تعداد میکروب‌هاست» – این نادرست است، چون روی هر میکروب معمولاً پادگن‌های زیادی وجود دارد.
  – گزینه ۲: «در برخی پادتن‌ها هر دو جایگاه اتصال اشغال نشده‌اند» – این درست است، چون همیشه همه جایگاه‌ها پر نمی‌شوند.
  – گزینه ۳: «میکروب‌ها علاوه بر اتصال به پادتن‌ها به یکدیگر نیز متصل می‌شوند» – این درست است، چسبیدن مستقیم میکروب‌ها هم ممکن است.
  – گزینه ۴: «همه پادگن‌های سطح ویروس یا باکتری به طور حتم به یک پادتن یکسان متصل نمی‌شوند» – این درست است، چون پادگن‌ها ممکن است به پادتن‌های مختلف متصل شوند.
• ۵) پس گزینه نادرست، گزینه ۱ است.

پاسخ نهایی: گزینه ۱ به نادرستی بیان شده است.

مثال مشابه: فرض کن روی یک توپ فوتبال (میکروب) چندین برچسب رنگی (پادگن) چسبیده‌اند. اگر چند آهنربای دوطرفه (پادتن) داشته باشیم، می‌توانیم با اتصال آهنرباها به برچسب‌ها، چند توپ را به هم بچسبانیم. تعداد برچسب‌ها معمولاً از تعداد توپ‌ها بیشتر است، نه کمتر.

اگر می‌خواهی بیشتر یاد بگیری: می‌توانی درباره روش‌های دیگر خنثی‌سازی پادگن‌ها مثل «پوشاندن» (Opsonization) یا «خنثی‌سازی مستقیم» تحقیق کنی.

راهنمایی کوتاه: در این روش، پادتن‌ها میکروب‌ها را به هم می‌چسبانند تا خنثی شوند.

گام‌به‌گام:

1. در روش «چسباندن میکروب‌ها» (Agglutination)، پادتن‌ها (آنتی‌بادی‌ها) به پادگن‌های سطح میکروب‌ها (مثل باکتری یا ویروس) متصل می‌شوند.
2. هر پادتن معمولاً دو جایگاه اتصال دارد و می‌تواند همزمان به دو میکروب متصل شود.
3. با اتصال پادتن‌ها به میکروب‌های مختلف، میکروب‌ها به هم می‌چسبند و توده‌های بزرگی تشکیل می‌دهند.
4. این توده‌ها سپس توسط سلول‌های ایمنی (مثل ماکروفاژها) راحت‌تر بلعیده و نابود می‌شوند.
5. در این فرآیند، تعداد پادگن‌ها روی سطح هر میکروب معمولاً زیاد است، نه کمتر از تعداد میکروب‌ها.
6. همچنین، همه‌ی پادگن‌های سطح یک میکروب لزوماً به یک نوع پادتن متصل نمی‌شوند؛ ممکن است انواع مختلف پادتن به آن‌ها متصل شوند.

پاسخ نهایی: گزینه‌ی ۱ نادرست است. زیرا در این روش، تعداد پادگن‌ها روی سطح هر میکروب معمولاً زیاد است و کمتر از تعداد میکروب‌ها نیست. برعکس، هر میکروب تعداد زیادی پادگن روی سطح خود دارد که پادتن‌ها به آن‌ها متصل می‌شوند.

مثال مشابه: فرض کن یک توپ پینگ‌پنگ (میکروب) را با چسب (پادتن) به توپ‌های دیگر بچسبانی. هر توپ جای‌های زیادی برای چسبیدن دارد (پادگن‌ها)، نه اینکه چسب کمتر از توپ‌ها باشد.

اگر می‌خواهی بیشتر یاد بگیری: درباره‌ی روش‌های دیگر خنثی‌سازی پادگن‌ها مثل «پوشاندن» (Opsonization) یا «خنثی‌سازی مستقیم» تحقیق کن. همچنین، تفاوت پادتن‌های IgM (که چند جایگاه اتصال دارند) و IgG را بررسی کن.