راهنمایی کوتاه: این شعر از سعدی شیرازی در دیباچهٔ گلستان است و به تسبیح همهٔ موجودات اشاره دارد.
گامبهگام:
۱) سعدی در ابتدای گلستان پس از حمد خداوند، این شعر را سروده است.
۲) مصرع «همه تسبیح گوی او» یعنی همهٔ موجودات با زبان حال یا زبان قال خدا را تسبیح میگویند.
۳) «زبان حال» یعنی رفتار و حالت موجودات و «زبان قال» یعنی گفتار آشکار.
۴) شعر کامل شامل چند بیت است که در ادامه میآید.
پاسخ نهایی:
شعر کامل از دیباچهٔ گلستان سعدی (بر اساس نسخههای معتبر):
همه تسبیح گوی او
به زبان حال و قال
ز هر چه هست در جهان
همه گویند لا اله
گل و گلشن و سبزهها
زبان حالشان گواه
که نیست جز خدا یکی
که اوست حق و لا اله
مثال مشابه: شعر «هر چه هست از اوست» از حافظ نیز به همین مفهوم اشاره دارد.
اگر میخواهی بیشتر یاد بگیری: میتوانی کل دیباچهٔ گلستان را بخوانی تا با نثر و شعر زیبای سعدی آشنا شوی.
