در ادبیات فارسی، حرف ندا برای خطاب کردن کسی یا چیزی به کار میرود و منادا کسی یا چیزی است که مورد خطاب قرار میگیرد.
- سعدیا، مرد نکونام نمیرد هرگز: «سعدیا» منادا و «الف و «ا» در آخر آن حرف ندا است.
- خدایا! مرا در این راه یاری کن: «خدایا» منادا و «ا» در آخر آن حرف ندا است.
- راهزنان! دست از ظلم بردارید: «راهزنان» منادا و «ا» حرف ندا است.
- ای یاد تو مونس روانم: «ای» حرف ندا و «یاد تو» منادا است.
- ای دوست! به من کمک کن: «ای» حرف ندا و «دوست» منادا است.
- پروردگارا به ما سلامتی بده: «پروردگارا» منادا و «ا» در آخر آن حرف ندا است.
- رستم! شمشیرت را بر زمین بگذار: «رستم» منادا و حرف ندا ندارد.
- یا رب! مرا آن ده که آن به: «یا» حرف ندا و «رب» منادا است.
دقت کن که حرف ندا معمولا «ای» یا «یا» است و «ا» در آخر بعضی کلمات هم میتواند به عنوان حرف ندا به کار رود.
