راهنمایی کوتاه: در این انشا، خودت را به جای برف بگذار و از زبان او حرف بزن.
گامبهگام:
- ۱) مقدمه: خودت را به عنوان برف معرفی کن. از کجا آمدهای؟ (مثلاً از ابرها).
- ۲) بدنه اصلی: سفر خود را از آسمان تا زمین توصیف کن. چه شکلی هستی؟ (پولکهای سفید و نرم). وقتی میافتی، چه احساسی داری؟
- ۳) توصیف محیط: وقتی روی زمین مینشینی، دنیا را چگونه میکنی؟ (همه چیز سفید و آرام میشود). بچهها با تو چه کار میکنند؟ (بازی، آدم برفی).
- ۴) احساسات: از نگاه برف، بودن روی شاخههای درخت یا پشت بام خانهها چگونه است؟ آیا غمگین یا خوشحالی؟
- ۵) پایان: سرنوشت تو چیست؟ (آب شدن، بازگشت به چرخهٔ طبیعت). یک پایان زیبا و امیدوارکننده بنویس.
پاسخ نهایی: در زیر یک نمونه انشا از زبان برف آمده است. میتوانی از ایدههای آن استفاده کنی و انشای خودت را بنویسی.
من برف هستم، قطرهای آب که در آغوش ابر، یخ زده و به شکل پولکهای نقراهی درآمدهام. امروز، با وزش باد ملایم زمستانی، سفرم را از آسمان آبی-خاکستری به سوی زمین آغاز کردم. آرام و چرخان فرود میآیم، گویی رقصی زیبا در هوای سرد اجرا میکنم. هر کدام از ما پولکها، طرحی منحصربهفرد داریم، مثل اثر انگشت طبیعت.
وقتی به زمین میرسم، همه چیز را در سکوت سفیدپوش میکنم. خانهها، خیابانها و جنگل، همه زیر پتوی نرم و سفید من آرام میگیرند. بچهها با دیدنم از خانه بیرون میپرند و با خنده گلولههای برفی میسازند یا آدم برفیهای قشنگ درست میکنند. بودن در کنار آنها قلب یخی مرا گرم میکند. گاهی روی شاخههای کاج مینشینم و آن را مانند تزیینات کریسمس میکنم. گاهی هم پشت بام خانههای قدیمی استراحت میکنم و به دودکشها خیره میشوم.
اما زندگی من همیشه سفید و درخشان نمیماند. با آمدن خورشید، کمکم آب میشوم. قطرهقطره ذوب میشوم و به جویبارها میپیوندم. این پایان грустنیست، زیرا بخشی از چرخهٔ بزرگ طبیعت هستم. آب میشوم تا دوباره به آسمان برگردم و روزی دیگر، در زمستانی دیگر، دوباره به شکل برف فرود بیایم و دنیا را زیبا کنم. من برف هستم، مهمان فصلی زمین، که میآیم تا طراوت و پاکی را هدیه دهم.
مثال مشابه: میتوانی انشا را از زبان یک درخت، یک کتاب یا یک رودخانه هم بنویسی. کافی است خودت را جای آن بگذاری و احساساتش را توصیف کنی.
اگر میخواهی بیشتر یاد بگیری: سعی کن برای انشاهای بعدی، از حواس پنجگانه بیشتر استفاده کنی. مثلاً صدای برف زیر پا چگونه است؟ بوی زمستان چیست؟ اینها به نوشتهات جان میدهند.