راهنمایی کوتاه: ندا یعنی کسی یا چیزی را صدا زدن، و منادا اسمی است که صدا زده می‌شود.
گام‌به‌گام:
۱) اول ببین جمله کسی یا چیزی را صدا می‌زند یا نه؛ اگر صدا زدن باشد، جمله ندا دارد.
۲) کلمه‌ای که با «ای»، «ایا»، «یا» یا گاهی بدون این کلمات صدا زده می‌شود، «منادا» است.
۳) خودِ «ای» و مانند آن را «حرف ندا» می‌گویند.
۴) در «ای دانش‌آموزان، گوش کنید»؛ «ای» حرف ندا و «دانش‌آموزان» مناداست.
۵) گاهی حرف ندا حذف می‌شود؛ مثل «خدا، تو یاری‌ام کن» که «خدا» مناداست.
پاسخ نهایی:
«ندا» خواندن و صدا زدن است و «منادا» نام کسی یا چیزی است که مورد ندا قرار می‌گیرد. حرف‌های ندا مانند «ای» فقط نشانه ندا هستند و خودشان منادا نیستند.
مثال مشابه:
«ای پروردگار، به من کمک کن.» در این جمله «ای» حرف ندا و «پروردگار» مناداست.
اگر می‌خواهی بیشتر یاد بگیری:
در متن‌های ادبی، منادا را پیدا کن و ببین حرف ندا دارد یا حذف شده است.
