راهنمایی کوتاه: این ماده خوشبو در ادبیات و فرهنگ ما کاربرد زیادی دارد.
گامبهگام:
- ۱) ابتدا به مواد تشکیلدهنده توجه کن: مشک، گلاب، زعفران، کافور.
- ۲) این مواد معمولاً برای ساخت عطر یا مواد معطر استفاده میشوند.
- ۳) در متون ادبی فارسی، به ویژه شعر، از این ترکیب برای توصیف بوی خوش یاد میشود.
- ۴) گاهی به آن «عطر» یا «بوی خوش» میگویند، اما در ادبیات کلاسیک ممکن است اصطلاح خاصی داشته باشد.
- ۵) با توجه به درسهای فارسی هفتم، این میتواند اشاره به «عطر» یا «طِیب» باشد که در گذشته استفاده میشد.
پاسخ نهایی: این ماده خوشبو معمولاً «عطر» نامیده میشود. در ادبیات فارسی، گاهی از آن به عنوان «طِیب» یا «بوی خوش» یاد میکنند که از ترکیب مواد طبیعی مانند مشک، گلاب، زعفران و کافور ساخته میشود.
مثال مشابه: در شعر حافظ آمده: «ز مشک و گلاب و زعفرانم چه حاجت است / که بوی خوش تو میآید ز پشت پردهها». این بیت اشاره به بوی خوشی دارد که از ترکیب این مواد ساخته میشود.
اگر میخواهی بیشتر یاد بگیری: میتوانی در کتاب فارسی هفتم، بخشهای مربوط به ادبیات کهن را بررسی کنی یا درباره مواد طبیعی معطر در فرهنگ ایران تحقیق کنی.
