مادر همه‌ی قانون‌هاست و سایر قوانین در چارچوب آن تصویب می‌شوند.

این قانون را مجلس خبرگانی که مردم پس از پیروزی انقلاب اسلامی انتخاب کرده‌بودند، نوشته‌اند.

قانون اساسی توجّه خاصی به حقوق اساسی و اجتماعی همه‌ی مردم دارد و همه موظّف‌اند به این قوانین احترام بگذارند.

این قانون نخستین بار در 12 فروردین 58 به همه‌پرسی گذاشته شد که اکثر مردم به آن رأی مثبت دادند.

نیمی با رأی مستقیم مردم و نیمی با فرمان مستقیم رهبر

نیمی با نظر قوّه قضائیه و نیمی با فرمان مستقیم رهبر

نیمی با رأی مستقیم مردم و نیمی از طرف ریاست جمهوری

نیمی با نظر قوّه قضائیه و نیمی از طرف ریاست جمهوری

گاهی مقرّرات به صورت دستورهای مذهبی و اخلاقی است. برای مثال، هیچ کس نباید با کفش وارد نمازخانه و مسجد شود.

گاهی گروه‌های اجتماعی به صورت توافق یا عادت و رسم از مقرّراتی پیروی می‌کنند؛ برای مثال، ایستادن در صف اتوبوس و یا نانوایی، قاعده‌ای اجتماعی است که مردم برای حفظ نظم آن را پذیرفته‌اند و رعایت می‌کنند.

هر گاه مقرّرات به‌وسیله یک نهاد دارای صلاحیت مثل مجلس تصویب شود، نام «قانون» به خود می‌گیرد؛ برای مثال، ممنوعیت عبور از چراغ قرمز، یک قانون راهنمایی و رانندگی است که در مجلس تصویب شده است و اگر راننده‌ای از آن تخلّف کند جریمه می‌شود.

همه افراد در برابر قانون مساوی‌اند، یعنی حقوق، وظایف و نقش‌های یکسانی دارند که از این اندازه‌ها بیشتر یا کمتر نمی‌شود.