راهنمایی کوتاه: این نام‌ها زمان‌های فعل فارسی‌اند؛ سه‌تا ماضی و دو‌تا مضارع.
گام‌به‌گام:
- ۱) اول ببین فعل درباره گذشته است یا حال/آینده.
- ۲) نشانه‌های «می»، «بوده»، «ه» و «دارم/داری/...» را پیدا کن.
- ۳) بعد نام زمان را انتخاب کن.
پاسخ نهایی:
- ماضی ساده: کار در گذشته تمام شده است؛ مثال: رفتم.
- ماضی استمراری: کار در گذشته تکرار می‌شده یا ادامه داشته؛ مثال: می‌رفتم.
- ماضی نقلی: کار در گذشته انجام شده و اثرش تا حالا مانده یا زمانش مهم نیست؛ مثال: رفته‌ام.
- ماضی بعید: کار در گذشته، قبل از یک کار گذشته دیگر انجام شده بود؛ مثال: رفته بودم.
- مضارع اخباری: خبر از کاری در حال یا آینده می‌دهد؛ مثال: می‌روم.
- مضارع استمراری: کار همین حالا در حال انجام است؛ مثال: دارم می‌روم.
نکته: «ساده، بعید و نقلی» از ماضی‌اند و «اخباری و استمراری» می‌توانند از مضارع باشند. بعضی کتاب‌ها به مضارع اخباری، «مضارع ساده» هم می‌گویند.
مثال مشابه:
دیروز به پارک رفتم (ماضی ساده)، داشتم قدم می‌زدم (ماضی استمراری)، او هم آمده بود (ماضی بعید) و الان دارم برمی‌گردم (مضارع استمراری).
اگر می‌خواهی بیشتر یاد بگیری:
برای تمرین، یک جمله بساز و ببین کدام نشانه را دارد: «می» + گذشته = ماضی استمراری؛ «بوده» = ماضی بعید؛ «ه + ام/ای/است» = ماضی نقلی؛ «می» + بن مضارع = مضارع اخباری.
