راهنمایی کوتاه: کلمه «ذکاوت» یک واژه عربی است که در فارسی هم کاربرد دارد و به معنای زیرکی و هوشمندی است.
گامبهگام:
- ابتدا باید بدانیم که «ذکاوت» یک اسم است و ریشه عربی دارد.
- این کلمه از ریشه «ذ-ک-و» گرفته شده که به معنای تیزهوشی و زیرکی است.
- در فرهنگهای لغت فارسی، معانی مختلفی برای آن ذکر شده که همگی حول محور هوش و درایت میچرخند.
- معادلهای فارسی آن شامل: زیرکی، تیزهوشی، هوشمندی، فراست و دانایی است.
- این کلمه در متون ادبی و رسمی بیشتر دیده میشود تا در گفتار روزمره.
پاسخ نهایی: «ذکاوت» به معنای زیرکی، تیزهوشی، هوشمندی و فراست است. کسی که ذکاوت دارد، فردی باهوش، زیرک و با درک سریع مسائل است.
مثال مشابه: در جمله «ذکاوت او در حل مسئله قابل تحسین بود» یعنی «زیرکی و هوشمندی او در حل مسئله قابل تحسین بود».
اگر میخواهی بیشتر یاد بگیری: میتوانی کلمات هممعنای دیگر مانند «فراست»، «هوشمندی»، «درایت» و «تدبیر» را نیز بررسی کنی تا تفاوتهای ظریف معنایی آنها را بهتر درک کنی.
