راهنمایی کوتاه: «ذکاوت» یک کلمه فارسی است که به معنای هوش و زیرکی است.
گامبهگام:
- اول، بیایید کلمه را درست تلفظ کنیم: «ذَکاوت» (با فتحه روی ذال).
- این کلمه از ریشه «ذَکا» به معنای تیزهوشی و هوشمندی گرفته شده است.
- در زبان فارسی، «ذکاوت» به معنای زیرکی، هوش، فراست و تیزبینی است.
- معمولاً برای توصیف کسی که سریع میفهمد و مسائل را به خوبی تحلیل میکند به کار میرود.
- مثال: «ذکاوت او در حل مسائل ریزی تحسینبرانگیز بود.»
پاسخ نهایی: «ذکاوت» به معنای هوش، زیرکی، فراست و تیزبینی است.
مثال مشابه: کلمه «هوشمندی» تقریباً هممعنی «ذکاوت» است، اما «ذکاوت» کمی تأکید بیشتری بر تیزبینی و سرعت درک دارد.
اگر میخواهی بیشتر یاد بگیری: میتوانی در فرهنگنامههای فارسی مانند «فرهنگ معین» یا «لغتنامه دهخدا» معنی دقیقتر و مثالهای بیشتری از کاربرد این کلمه را ببینی. همچنین در متون ادبی کلاسیک مانند گلستان سعدی هم این کلمه به کار رفته است.
