راهنمایی کوتاه: در زبان عربی، اسمها و صفتها بر اساس جنسیت (مذکر و مونث) تغییر میکنند تا با هماهنگی جمله حفظ شود.
گامبهگام:
- ۱) زبان عربی مانند برخی زبانهای دیگر (مثل فارسی در موارد محدود) جنسیت دستوری دارد.
- ۲) اسمهای مذکر معمولاً بدون علامت خاصی هستند (مثال: کِتابٌ به معنای کتاب).
- ۳) اسمهای مونث اغلب با علامت تاء مربوطة (ـة/ة) پایان مییابند (مثال: مُدَرِّسَةٌ به معنای معلم زن).
- ۴) صفتها و فعلها نیز باید با جنسیت اسم مطابقت کنند (مثال: الطَّالِبُ مُجْتَهِدٌ برای دانشآموز پسر، الطَّالِبَةُ مُجْتَهِدَةٌ برای دانشآموز دختر).
- ۵) این قاعده به حفظ نظم و وضوح در جمله کمک میکند.
پاسخ نهایی: وجود مونث و مذکر در عربی یک ویژگی دستوری است که برای هماهنگی بین اجزای جمله (مانند اسم، صفت و فعل) به کار میرود و یادگیری آن برای صحیح صحبت کردن و نوشتن ضروری است.
مثال مشابه: در فارسی میگوییم «معلم آمد» و «معلمه آمد» که در عربی به ترتیب جاءَ المُدَرِّسُ (مذکر) و جاءَتِ المُدَرِّسَةُ (مونث) میشود.
اگر میخواهی بیشتر یاد بگیری: سعی کن اسمهای عربی را در دو حالت مذکر و مونث تمرین کنی، مثلاً طَبِیبٌ (پزشک مرد) و طَبِیبَةٌ (پزشک زن).
